Paradise Found
I am pleased to share a new photographic project: Paradise Found.
The series began with a simple observation along the shoreline. After a night of rain, faint traces of footsteps which morning were already fading, slowly dissolving under wind, light, and tide. That quiet moment became the starting point for this project.
Paradise Found reflects on the fragile nature of moments and the subtle beauty of things that do not remain. Along the coast, small details reveal themselves: balconies facing the sea, footprints dissolving at the water’s edge, objects briefly carried by sand and wind. These elements exist only briefly before they disappear again. Rather than presenting paradise as a distant or idealised place, the work suggests that it may already be present — in the rhythm of the tide, in the shifting light toward evening, and in the quiet persistence of ordinary things along the shore.
The photographs invite a slower way of looking. They ask the viewer to pause and notice what is usually overlooked: moments that quietly pass, yet briefly reveal themselves to those who take the time to see.
More images from Paradise Found will be shared soon.
Met groot genoegen deel ik een nieuw fotografisch project: Paradise Found.
De serie begon met een eenvoudige observatie langs de kust. Na een nacht regen voetstappen in het zand. Die al begonnen te vervagen, langzaam oplossend onder invloed van wind, licht en getij. Dat stille moment werd het vertrekpunt voor dit project.
Paradise Found reflecteert op de kwetsbaarheid van momenten en de subtiele schoonheid van wat niet blijft. Langs de kust openbaren zich kleine details: balkons die uitkijken over de zee, voetsporen die oplossen aan de waterlijn, voorwerpen die even worden meegenomen door zand en wind. Deze elementen bestaan slechts kort voordat ze weer verdwijnen.
In plaats van het paradijs te tonen als een verre of geïdealiseerde plek, suggereert het werk dat het misschien al aanwezig is — in het ritme van het getij, in het licht dat langzaam naar de avond zakt, en in de stille aanwezigheid van alledaagse dingen langs de kust.
De foto’s nodigen uit tot een langzame manier van kijken. Ze vragen om stil te staan bij wat meestal ongemerkt voorbijgaat: momenten die zachtjes verdwijnen, maar zich even tonen aan wie de tijd neemt om te kijken.
Binnenkort deel ik meer beelden uit Paradise Found.
